INTAKT RECORDS – CD-REVIEWS


ELLIOTT SHARP CARBON
THE AGE OF CARBON
3 CD-Box

 

Nach Void Coordinates mit jungen Aufnahmen von 2009 wird mit The Age of Carbon (Intakt CD 188, 3 x CD) die Frühgeschichte von ELLIOTT SHARP CARBON wieder aufgefrischt. Sili/Contemp/Tation, der letzte Querschnitt der frühen Jahre 1984-87 auf Ear-Rational, ist schließlich auch schon 20 Jahre her. Die Intakt-Retrospektive umfasst die Jahre 1984-91 und bringt die 6 Tracks des Debuts Carbon (1984), die 6 Songs von Six Songs/Marco Polo's Argali (1985), Fractal (1986, alle auf Atonal, Berlin), das Titelstück und mehr von Sili/Contemp/Tation (1990), 13/16 von Datacide (1990) und Tocsin (1991, beide auf Enemy, München). Anders gesagt, es fehlt außer ‚Marco Polo's Argali' und dem ganzen Seitentrieb mit Orchestra Carbon kaum eine Handvoll kleiner Tracks. Dafür gibt es die Experimente und Manifeste von Sharps Philosophie mit dem Hammer erstmals so en bloc. Es ist ein markantes, ein markiges New York Downtown-Kapitel, das Sharp geschrieben hat. Anfangs mit drei Drummern (C. K. Noyes, M. E. Miller, David Linton), mindestens mit zwei (Jim Mussen & Jane Tomkie-wicz, Bobby Previte & Katie O'Looney oder Sam Bennett & D. Linton), er selbst mit einem Doubleneck Guitar/Bass, Saxophon, Klarinette und Bassklarinette. Aber auch mit Eigenerfindungen wie Slab und Pantar und mit heulender und gurgelnder Vokalisation. Damit entstanden Varianten der repetitiven Attacken von G. Branca und R. Chatham, von Rhythmik wie besessene Ostinatoorgien, mit flackernden Bläserwellen, auch mit knatternden und röhrenden Posaunen bei ‚Sili/Contemp/Tation'.
Aber meist kompakt verdichtet auf wenige Minuten und streng strukturiert durch Sharps Faible für Fibonacci-Zahlen und Mandelbrot-Fraktale. Im Kopf hatte er zudem Denkanstöße und emotionale Kicks durch - ganz zeitgemäß - Orwells 1984 oder die Helikopter von Apocalypse Now, dazu Cyberpunk von William Gibson - Neuromancer kam 1984 heraus - und von Bruce Sterling. Prägend war auch das paranoide Brainstorming von Philip K. Dick. Mich persönlich hat er damals auf William Gaddis, insbesondere JR angespitzt. Carbon klang, als wollte Sharp ein eisernes Zeitalter zum Tanzen peitschen. Indem er Martialik und Urbanität in einem neuen Update verschmolz und die Brooklynbrücken torkeln, Roboter stampfen ließ zu Morlockmusik, einer eigenen Form von Industrial Music. Schroffe Stakkatos, Schneidbrennergitarre und alarmiertes Geheul unterzogen die Verhältnisse Mitte der 80er einem Stresstest. Das Gehämmer ist brachial, aber zugleich aufgekratzt. Fast möchte ich es für fröhlich halten. Kantig und sperrig in der Konfrontation, von vielgliedriger, gelenkiger Durchsetzungskraft, wenn man sich dahinter stellt. Das war sie, Ballettmusik für Kräne, Pleuelstangen, Turbinen, ein Cybertamtam im Dickicht Manhattans. Ingenieurskunst und dabei so ‚primitiv' wie Strawinskys Le sacre du printemps, futuristisch und zugleich urig, vor allem, wenn Sharp sein gutturales Grollen anstimmte. Ab Datacide spielte Zeena Parkins eine Hauptrolle. Sie war Sharps ‚Natural Born Killer'-Braut beim Psycho-Acoustic-Gesplatter und gehört dann auch zur Quintettversion von Carbon mit Marc Sloan (electric bass), Joseph Trump (drums) und David Weinstein (sampler), die von Tocsin bis Void Coordinates die Western Lands rockt. Die Stücke sind nun abwechslungsreicher, nicht mehr so streng rhythmisiert, haben ferne Anklänge an Blues und sogar Country, ohrwurmige Riffs, bizarre Samplereinwürfe, heiße Gitarrensolos. Überhaupt ist Carbon weniger synchron und maschinenhaft. Sharp lässt es spielerischer krachen. Elliott Sharp ist einer meiner Heroes, und Carbon ist ganz Sharp.
Rigobert Dittmann, Bad Alchemy 69, Deutschland, 2011

 

Artikel über Elliott Sharp, Wolf Kampmann, Jazzthing, Deutschland, Juni/Juli/August 2011

 

Ken Waxman, New York City Jazz Records

 

Artikel über Elliott Sharp, Christoph Wagner, Jazzpodium, Deutschland, Juni 2011

 

Teddy Doering, Jazzpodium, Deutschland, Juni 2011

 

Klaus Hübner, Westzeit, Deutschland, Juni 2011

 

Thomas Hein, Concerto, Österreich, Juni/Juli 2011

 

Pirmin Bossart, Jazz n' More, Schweiz, Juli/August 2011

 

Brian Morton, The WIRE, Great Britain, August 2011

 

Andy Robson, Jazzwise, London, August 2011

 

Als u wil weten aan wie Nederlandse nu-jazzgroepen als Phase Five (met saxofonist Yuri Honing), Monsieur Dubois of Surfcake (van toetsenist Mike Roelofs) schatplichtig zijn, dan moet u eens luisteren naar het werk van de Amerikaanse gitarist-componist Elliott Sharp (E#). Alles wat hij tussen 1984 en 1991 op plaat en cd heeft gezet met zijn formaties Carbon en het Orchestra Car- bon is nu verzameld op drie cd's onder de titel 'The Age of Car- bon'. Cd's vol nerveus kabaal, rauwe muziek met een hoog adrenalinegehalte. Muziek die in die jaren wel vaker werd opge- nomen. Met wel erg basaal drumwerk. Dat Sharp een klassieke muziekopleiding heeft genoten hoor je aan deze muziek niet af.

'Nerveus kabaal, rauwe muziek met een hoog adrenalinegehalte en wel erg basaal drumwerk.'

Dankzij die opleiding kan hij wel componeren. Sharp was een van de eersten die de laptop ging gebruiken om klanken te creŽ- ren. Hij verlegde de grenzen van de muziek en inspireerde an- dere muzikanten om die nieuwe grenzen verder te onderzoeken. De Nederlandse nu-jazzmusici deden dat en spelen melodieuze- re en toegankelijkere muziek. Lichter van toon en minder basaal. Rechtlijnig geredeneerd is er sprake van verwatering van het origineel. De tijd zal leren of Eliott Sharp een plaats in de muziekgeschiedenis krijgt of met een voetnoot genoegen moet nemen. Het beluisteren van de drie cd's vraagt een goede conditie en navenant uithoudingsvermogen. Ter geruststelling: de slagwer- kers werkten niet allemaal tegelijk aan alle opnamen mee. Maar met twee of drie per cd, moet je wel rekening houden.
Hessel Fluitman, Jazzflits, 26 SEPTEMBER 2011, Nederlande

 

Guillaume Belhomme, Les Inrockuptibles, 23.11.2011, France

 

Marcus Maida, Jazzthetik, Jan-Feb 2012, Deutschland

 

CARBON, who performed with two of his Carbon concept ensembles at Roulette in Brooklyn last week. In both quartet (Sharp on 8-string guitarbass with electronic processing, curved soprano and tenor saxes, and musicians playing electric bass, prepared harp and drums) and septet (the quartet plus second electric bassist, pianist and percussionist) formations, vernacular rock rhythms anchored advanced explorations of texture and gesture. Repetition of brief motives slid upon and beneath shifting sonic fields. Narrative arc encompassed extended and advanced instrumental techniques.
Sharp is a veteran in high standing of the late '70s and thereafter downtown New York community of originalists, a status he substantiates by pursuing his own investigations of how sounds synchronize, collide and collude. His pieces, presented in fairly short versions (10 minutes? I wasn't clocking) he alluded to wryly as "songs", are derived from patterns found in nature, science and math, but his interests are in raw roars and tribalism. He's not afraid of dissonance, indeed, it is for him what B'rer Rabbit called "the briar patch." As sophisticated as is Sharp's mastery of the mysteries that can be unfolded by so-called minimalism, the enveloping storm he stirs up dashes all bounds.
There are many ways to approach and perceive Sharp's work. His music has volume levels (often, not always) and surface grooves that will please headbangers, but also complex layers of more subtly intriguing sounds and ideas. And Sharp is conscious of it all. He's quite a good blues guitarist, for one thing (having drawn the late Hubert Sumlin, Howlin' Wolf's right-hand man, into collaborations in his Terraplane band), and you see that from the way he strums and picks his broad-necked guitarbass, no matter what chords or clusters he's getting from it. But he also is doing unusual work with overtones that he produces via a tapping technique, all the fingers of both hands on the guitar's neck. If that's coming from the blues, it's rather a distance from the genre's roots.
At Roulette, he offered only a couple of "melodies" in any conventional sense, though melody could be thought of as arising from his efforts (and in the quartet set bassist Marc Sloan put forth melodic figures, intermittently. That was interesting, too: Sloan did not keep a constant bass line going, instead playing a phrase, waiting, playing another phrase, etc., and at one point using a metal bar as a bow across his ax's body, while drummer Joseph Trump provided the solid beat a la a loose, less frenetic Keith Moon). On his curved soprano, Sharp used continuous (circular) breathing, requiring serious concentration, and repeated a hyper-fast fingering pattern to produce the kind of full-out, throaty wail I associate with the Master Musicians of Jajouka all blowing double-reed rhaitas. Sharp also moves a lot of wind with his tenor — it has the squawk of an r&b honker, but he's going less for tuneful, however-overblown riffs than a blur of unremitting sound. The other musicians improvise, but not jazzily. The emphasis is on collective.
So, within or from all this the effect is orchestral. There is much more going on than four people usually generate — especially considering that three of his four play "strings," reconstructed. During the second septet (Orchestra Carbon) half of his Roulette "CARBONic Evening", Sharp conducted some big blocky section changes, though again the instruments were layered like tectonic plates, creating new interrelationships and densities as they slipped under and over each other. At times this evoked an earthquake, breaking a crusty topside into shards yet sustaining characteristics of a given plot. In one movement, pianist Jenny Lin swept her keyboard and harpist Shelley Burgon did the same for glisses that seemed to fling open simultaneously all the doors and windows of a house in a cyclone. In a finale, which Sharp introduced as "dreaded" by his musicians, the action was all low register, earth rumbling under ocean currents. One thick stew of an ocean . . .
Sharp's music can certainly seem foreboding, maybe anarchic or confrontational, and I bet my descriptions don't do anything to belie that impression. But he is not nihilistic or even morbidly dark. The music he makes is ultra-deliberate, however wild it seems on first exposure, and he has labored to develop virtuosity in spheres lesser musicians only pretend to acknowledge actually exist.
I find the music he makes risky. His concerts aren't inevitably successful; his stuff is not easy to play (I didn't already mention that in Orchestra Carbon percussionist Danny Tunick did wonders on vibes, with a basic 4/4 groove that once in a while added added a 5/4 measure; second bassist Russ Flynn looked startled when called on to "solo" but held his own). It's not generically easy listening, either. But it's very rewarding, bracing and inspiring, primal and technological, monstrous yet humane.
Elliott Sharp has released some 85 albums. If I were to suggest one for starters, it might be Sharp? Monk? Sharp! Monk! because it's a solo album that generously displays his guitarism and interpretive insights while dealing with the legacy of a canonical figure he reveres and who exemplifies the notion of "ugly beauty" from which E# does not shy.
But then you'd not be hearing Sharp's self-designed and -realized launching points, which ain't like Monk's (or only like Monk's). So I don't know what I'd recommend. Oh, yeah: I recommend you hear him live.
Alternatively, here's a trailer for a documentary film on Elliott Sharp. Maybe it shows better than I tell what the man and his music are about.
Howard Mandel, www.artsjournal.com, December 10, 2011, USA

 

Artikel über Elliott Sharp, von Samir H. Köck, Concerto, Februar/März 2012

 

 

Eind jaren ’80, begin jaren ’90 bestond er even haast geen barrière tussen de New Yorkse avant garde / jazz scène en de indie-freaks. Voor John Zorn’s Painkiller moest je wel nog naar de Singel, maar Elliott Sharp’s Carbon kon je in de Democrazy gaan zien. Sharp klonk minstens even noise als Sonic Youth en vaak tribaler dan The Ex. En zijn compromisloze aanpak liet je dan met een voldaan ‘what the f**k’ gevoel achter. Sharp releasete zelfs platen op het dan zo beruchte SST – label. En nu is er deze drie cd’s volle verzamelaar op het Intakt label. Sharp compileerde zelf en zocht daarbij geen volledigheid, maar wel een (min of meer) chronologisch overzicht van waar Carbon tussen ’84 en ’91 voor stond.
Een track als ‘As Diversity Disappears’ uit ’84 maakt met zijn tribaal ritme en overstuurde gitaar meteen weer duidelijk waarom Sharp ook in de rock clubs kon toeren. Maar op opnames uit diezelfde periode hoor je ook nog hoe blazers Birmaanse invloeden in het geluid brengen. Of hoe op een langere track als ‘Sili/Contemp/Tation’ zijn liefde voor free-jazz en improvisatie naar voor komt. Die hij hier hoorbaar combineert met wiskundig uitgewerkte patronen. Want Sharp kon in de rockclubs niet zijn hele artistieke ei kwijt. Terwijl bands als Sonic Youth steeds meer opschoven naar ‘songs’ ging Sharp steeds verder op zoek naar nieuwe geluiden en een doorgedreven (wiskundige) conceptualisering van zijn muziek.
Dat het nog steeds best aangenaam beluisterbare momenten kan opleren bewijsen bv de proto-drones op 'Dust' uit ’85 of de prille electronica meets noise van ‘Point & Shoot’ uit ’88.
Voor wie interesse heeft in die flirt tussen rock en avant-garde is deze "The Age Of Carbon" een perfecte instap. Wie Carbon kent wordt getrakteerd met een paar nooit eerder uitgebrachte tracks. Afwachten of er ook een overzicht ’94 tot nu komt.
Soundslike Jazz, Belgium, 07/06/2011

 

to Intakt home